The Heart of a Coffee and Chocolate Junkie

Bata pa lang ako, araw-araw na akong sumasakay sa jeep. Ito lang naman ang paraan ng transportasyon na pwede kasi wala naman kaming kotse. Minsan, sumasakay din ako sa bus, sa MRT, sa tricycle, pag may pera taxi, pero katulad ng kanin, jeep parin ang staple mode of transportaion dito sa Pinas.

Pero nitong lingong ito, nakakatuwa na ang dami kong weird experiences sa pagsakas ko sa jeep.

Nung nakaraang lingo lang, nagtaas na naman ng pamasahe. Okay na rin lang kaysa naman mag-transport strike na naman. Mas hassle un. So bale, otso pesos na ang minimum na pamasahe ngayon. Pero bawal ka mag-taas ng pamasahe unless meron ka nung fare matrix na bago. 

Ngunit, subalit, datapwat, itong driver este jeep pala na nasakyan ko eh super creative!!! Akalain mo nga naman, ang nakapaskil sa jeep nia eh hindi fare matrix, hindi rin karatula, kundi isang front page ng tabloid na nag sasabing nag-taas na ang pamasahe. Kung sa bagay, kelan lang ba ina-nounce yung pag-taas ng pamasahe. Sigurado na mahabang pila yung pag-kuha ng fair matrix.

(kamuntikan pa ako mapahamak ng kinuha ko tong picture na toh’ feeling yata nung lalaking nakaupo malapit jan eh sya yung kinukunan. Kapal ah! di naman ka-gwapuhan nagfifeeling! Har!)

Ang kawawang driver na pinoy, lahat ng paraan ay gagawin, kumita lang. At least diba malinis at honest na paraan parin.

Eto kasing gobyerno natin, imbes na tulungan ang mga ordinaryong tao na kumita, sarili nila ang inuunang kumita. Grabe. Nung nakaraan lang na nagkabilangan ng mga kayamanan, kitang kita kung gano kalaki ang milyones na nanakaw mula sa buwis na binabayad natin. Habang tumataas ang presyo ng lahat ng bilihin dito sa Pinas, tumataas din ang kita ng mga hinayupak na toh! Amp!

Kawawang Juan de la Cruz.

Kamusta na? Tagal na nung huli akong ng-post ng blog. Mejo busy kasi sa trabaho eh (naks!) Namiss ko na rin mag-sulat. Kung dati wala na akong ibang nireklamo kundi ang panay-panay na pag-petiks ko, ayun biglang tinambakan ako ngayon ng trabaho ng bago kong boss. OO, tumpak! BAGO ang boss ko. Well, hindi na rin masyado siyang bago sa kumpanya namin. Trainer din sya dito dati, nag-resign, pero kinuha ulit ng company namin para i-manage ang aming department. Diba bonga!

Anyway, hindi naman talaga yun ang topic eh. Mukhang napahaba pa ang intro ko sa mismong topic ko. =) Well, gusto ko lang naman ibahagi sa inyo ang isang nakakainis na pangyayari nung isang araw sa akin. Morning shift ako madalas ngayon and pag mga bandang 2pm onwards wala ng tao masyado kasi ng-uwian na ang mga agents. Kasi nga naman madaling araw na sa America kaya malamang tuloy na ang mga Kano. Isang hapon na nagutom ako, nagpunta ako ng pantry para chumitsa at manuod na rin ng aking paboritong telenovela na “Prinsesa ng Banyera”. Pag-pasok ko ng pantry, ayun bumulaga sa akin ang dalawang mag-jowa, nakaupo sa iisang upuan, sa harap mismo ng tv, at nag-iiyakan. Tiningnan ko ang palabas, nakakatawa naman. Nag-kunwari akong kukuha ng kape, pero lihim ko silang inoobserbahan. Naku, my LQ (lover’s quarrel) pala ang dalawa. At naman… mega eksena ang mag-jowa. My paluhod luhod pa ang papa.

So lumabas na lang ako at nagpunta sa 30th floor pantry namin.

Kinabukasan, sa parehong oras, nag-punta ulit ako ng pantry para manuod ng “Prinsesa ng Banyera” at kumain. Naku, nandun na naman ang mag-jowa. At sa pagkakakataong ito, ginawa na nilang sinehan, park at motel ang office pantry. Sa pakiwari ko, iisang katawan nalang sila at dalwang ulo ang nakita ko.

Hindi ba nakikita ng CCTV ito? 

Alam ko hindi na kami mga highschool para ipagbawal ang too much affection sa mga boyfriend at girlfriend. Pero naman, siguro naman nasa tamang pag-iisip na rin sila para gawin ang mga bagay na ganun sa lugar na private at hindi sa opisina.

Hay, nakakainis talaga yung mga mag-jowang PDA at higit sa lahat, nakakainis yung mga mag-jowang nag-aaway at gumagawa ng eksena sa public places lalu na kung ang pangit nilang mag-jowa. As far as I’m concerned, ang mapapalagpas ko lang na ganung eksena eh kung si John Lloyd and Bea yun.

Amazing, how WordPress looks! Kakatuwa! Hay, matagal tagal rin since I last postedsomething here. Mejo depressing kasi ang mga pangyayari kaya mejo hindi gumagana ang utak ko. Plus marami na akong gingawa sa trabaho.

Miraculously, I was assigned a project na mejo malaki at nakakapressure. Syempre, dahil challenging siya, eh talaga namang natuwa ako. Magandang regalo yun sakin kasi, today is my 3rd year anniversary dito sa company namin.

Nagsimula ako dito as part of the pioneer batch, part ako ng 3rd batch of employees dito. Kung ikukumpara ang employee number ko sa iba… 6 digits yung sa kanila pero yung sakin, 3 digits lang. Hehehe!

Masaya ako na umabot ako ng 3 years dito. Eto ang una kong trabaho, at kung tutuusin, I never really planned to work hear. Accountancy graduate kasi ako and at first , I opted to work sa mga bangko kasi parang ang cute tingnan ng uniform nila. Pero one day, habang ng-iikot ako sa Makati, naisip ko na mag-apply dito kasi mahaba pa ang oras ko at sayang naman kung uuwi ako ng Cavite na isa lang ang na-aaplyan ko.

Doon na nagsimula ang lahat, natangap ako at kahit inayawan ng nanay ko kasi daw hindi related sa kurso ko, sumige parin ako. Sabi ko mag-iipon lang ako for the board exam. Ayaw ng ermats ko na sa call center ako mag-trabaho kasi akala niya, isang telephone operator na big time lang ang sweldo ang pagiging isang call center agent.

Pero napaka challenging ng call center industry. Kaya ang plano ko na mag-tagal ng 6 months lang para maka-ipon, naging 3 years. Na-promote kagad ako kaya di ko na pinalagpas pa ang pagkakataon. Kaysa naman mag-tyaga ako sa bangko, na hihintayin ko pang mamatay ang senior manager bago ako mapromote.

Sa loob ng 3 taon dito, marami ang umalis at marami ring bagong pumasok. Ang trabaho ko dito ay para kong asawa. Minsan okay, minsan hindi. Maraming beses ko nang nakong nag-planong mag-resign, pero sa tuwing nag-aaply ako sa iba, para bang di ko kayang iwanan ang sinimulan ko dito. Dito nako lumaki.

Nasaksihan ng kumpanyang ito kung paano ako lumandi, magkamali at umiyak. Dito, nakita nila na nag-mature ako, nabuntis at nag-asawa. Hangang sa panganganak ko, sinuportahan ako ng mga kasamahan ko. Lahat ng maganda at pangit na pangyayari sa buhay ko, saksi ang kumpanyang ito. Kaya ang hirap umalis, kasi pag lumipat ako para bang magsismula akong mag-sulat ng bagong libro.

Minsan nakakasawa, pero mas higit parin ang pagmamahal ko sa trabaho ko rito. Kahit minsan di ko maintindihan ang payroll system dito, kahit na naturingang multi-national company and part ng Fortune 500, eh tinitipid parin nila ang empleyado. Despite of it all, mahal ko ang bawat sulok ng opisinang ito. Etong computer ko, 2 taon at kalahati na sa akin. Customized na ang kulay. Sobrang may separation anxiety na nga ako pag di ito ang gamit ko.

Haaay… kung hangang kelan ako dito… hindi ko alam. Pero hanga’t mahal ko ang trabaho ko dito, loyal ako. Happy Anniversary to me and to my remaining Wave 3 batchmates.

Sabi nila, mahirap hanapin ang taong mamahalin mo habang buhay. Merong iba, nag-hihintay ng matagal na panahon bago maranasang mag-mahal. Meron din naman, tulad ko na susubok ng susubok hangang sa makita ang tunay na katapat.

Sa totoo lang ang dami kong naging boyfriend at maraming sakit at pagkakamali and nadanas ko bago ko makita ang asawa ko. Well, kung tutuusin nakita ko na pala siya noon pa, pero panahon lang ang nagbigay daan para marealize namin na kami pala talaga para sa isa’t isa.

Pero kung meron mang magandang fairy tale na nasusulat at pinapangarap ng nakararami sa atin, meron din akong alam na kwento ng pag-ibig na masasabi kong tunay at wagas.

Hindi ko alam kung paano nagsimula ang lahat, pero sa pagkakaalam ko, nag-tanan sila. Pinag-laban ang kanilang pagmamahalan at nagpakasal ng hindi batid ng magulang ng babae. Nagsama sila ng matagal at nagkaroon ng tatlong anak na lalake.

Kung saan-saan sila dinala ng panahon, marami naring pag-subok ang pinagdaanan hangang sa tumanda na sila at mag-kaapo, magkasama parin sila, magkatuwang.

Hangang sa nagkasakit ang lalaking asawa. Malubha. Pero di parin natinag ang babae. Inalagaan nia ang asawa niya kahit na may panghihina na sila ng kalooban. Hindi man makita ang lambingan, makikita mo sa mga mata nila na nasasaktan ang bawat isa sa pag-hihirap ng asawang may sakit.

Lumipas ang mga araw at patuloy parin silang lumalaban. Ngunit ang sakit ay patuloy na pinahihirapan ang lalake. Hindi na siya makakain.

Isang araw, napanghinaan na siya ng tuluyan. Marahil naisip niya, ayaw na niyang pahirapan pa ang kanyang asawa’t anak. Kaya tinapos nia ang kanyang buhay.

Binaril nia ang kanyang sentido.

Nabigla ang babaeng asawa sa nangyari. Hindi nia matangap ang nangyaring iyon. Lubha siyang nasaktan, nagulat at nangulila sa pagkamatay ng pinakamamahal niya. Isang araw na ang lumipas matapos iburol ang asawa, hindi na kinaya ng katawan at isip ng babae.

Na-comatose siya.

Hangang sa hindi na kinaya ng kanyang puso. Kinabukasan, namatay narin siya.

Ang pag-ibig nila ay di napag-hiwalay ng kamatayan. Gaano man kasakit ang pangyayari, tinangap namin ang kamatayan ng aking byenan. Ang asawa ko at ang mga kapatid niya, nagpapakatatag.

Hindi man ganoon kaganda ang kinahantungan ng kamatayan nila, isang bagay lang ang itinuro nito sa aming lahat…

Ang pag-ibig nila ay di kailanman masisira ng kahit anong pag-subok, kahit kamatayan.

Tinupad nila ang pangako nila nung sila’y ikasal, hinigitan pa nila. Nabuhay sila sa hirap at ginhawa at namatay ng magkasama.

Sa ama at ina,

Maraming salamat sa pagiging mabuting magulang niyo sa inyong mga anak. Salamat sa pagbibigay buhay niyo kay Gerald, I have my whole life to thank you, for giving me Gerald. Salamat sa pag-tangap niyo sa akin, sa pag-aalaga at pag-mamahal. Itinuring niyo akong anak, at inalagaan sa panahong wala ang mga magulang ko para suportahan ako. Salamat, dahil naging mabuti kayong lolo at lola sa anak naming si Joaqui. Salamat sa pag-aaruga sa kaniya sa panahong wala kami para alagaan siya, dahil kinailangan naming mag-hanap-buhay. Salamat sa pag-gabay at pag-supporta niyo sa’ming mag-asawa. Ang inyong magandang halimbawa ang aming inspirasyon para pagbutihan namin ang aming pagsasama.

Ang alaala niyo po ay laging mananatili sa amin. Ang pagmamahalan niyo ay tutularan namin. Tulad niyo, walang hirap ang titinag sa pag-mamahalan namin.

Bilang inyong manugang, ipinapangako ko na susuklian ko ang lahat ng kabutihan niyo sa akin. Mamahalin ko si Gerald ng buong puso at panghabangbuhay. Aalagaan at mamahalin ko ang anak namin, at palalakihing isang mabuti at marangal na tao. At sa mga kapatid ni Gerald, magtutulungan kami nila kuya Gilbert para maging mabuti at maayos ang buhay ng bunso niyong si Gerwin. Papangaralan namin siya para malayo sa bisyo at kalokohan.

Sabi nga ni kakang Glory, ako na ngayon ang ina. Mahirap, pero malugod kong tatangapin ang responsibilidad na iniwan niyo sa akin. Mamahalin ko ang inyong pamilya at aalagaan katulad nag pagmamahal na binigay niyo sa akin.

Muli po, nagpapasalamat ako sa pagtangap niyo sa akin sa inyong pamilya. Mahal na mahal ko po kayo. Maswerte ako at kayo ang mga naging biyenan ko.

Asahan niyo ang pagdarasal namin para sa inyo.

ang inyong manugang,

Mood: Disheartened soul

Currently listening to: Roxette - It Must Have Been Love

In my head, I am screaming on top of my lungs right now. I can’t explain the feeling I have now, I don’t know if this is mainly because it is that time of the month or it’s really because I am disappointed with my career life.

I feel so wasted each day, not because I am haggard at work but because I am not doing anything significant. I know I was ranting about this yesterday, and still at this point… same thing goes. I feel useless, I feel like an idiot. It’s like I am an extra cost to the company, an overhead expense which is not really being utilized properly. Slowly turning to a waste material stuck inside the garbage bag, and no dump site to be dumped at.

Sawang sawa na ko sa ganitong buhay. Sometimes I feel guilty kasi ung ibang tao hirap na hirap sa trabaho nila samantalang ako, eto pumepetiks at kumikita. I don’t feel lucky at all. Somehow I feel deprived. Paano ako matututo if I can’t experience real hardwork.

I’m so pissed. I am depressed. I am deprived. I am nearly reaching the breaking point.

Mood: Badtrip

Bakit?: Namumurol na ang utak ko.

Bakit?: Lagi nalang akong petiks sa trabaho.

Storya:

Simple, araw-araw pumapasok ako and all I have to do is check my email, if there’s anything that concern’s me, lucky me, I have something to work on pero kung wala eh di buong gabi lang akong nag-boblog, nag-iinternet, ng-chachat hangang sa wala ng maka-chat. Nanonood ng episode ng mga namiss kong tv shows, naumpisahan ko na nga at natapos ung Gilmore Girls eh. Sa umpisa, masaya. Biruin mo nga naman, ung iba nag-papakandakuba na kumita ng pera, minimum pa yun samantalang ako, pag-pasok sa office, break kagad. Pero as days pass by, it gets stressful na walang ginagawa. Para bang nabobobo ako.

It saddens me, coz this is my first job, I work in a multinational company and I have all the trainings and certification I need to be given a good and challenging project, pero in my 3 years stay here… Wala! Until I got married and have a baby, mejo nagkarun nako ng limitations and it felt like the chances of getting a break became smaller for me.

Then a new boss came, who seems like may pinapaboran. I notice na di nia ko binibigyan ng task, to think na I’m the most tenured trainer here.

Oh well, eto na naman. Isang gabing lumipas. Walang nagawa. Uwian na naman.

Each day I go to work, there is one thing I always notice in people I come across with, people nowadays don’t find peace in silence. Para bang lahat ng makasalamuha ko sa araw araw, hindi mapakali kung hindi maingay, kung walang kinakalikot na cellphone or ipod or any gadgets na naimbento sa panahon ngayon. Dahil sa new technology out in the market, we get easily in-touch sa kung anong latest na fashion, na kanta, na balita, at latest na tsismis.

Each day, pagsumasakay ako ng jeep, hindi pwedeng hindi ako makakita ng nag-tetext, ng taong may nakapasak na headphones sa tenga, ng taong maykausap sa celphone, ng taong hindi kinakalikot ang kanyang PDA phone to organize things.  Sa coffee shop, halos lahat ng katabi ko, my laptop na dala at very busy. Halos di na i-angat ang ulo para tingnan ang ganda ng sikat ng araw.

Minsan naiisip ko, marami ngang magandang bagay na dala yung mga latest gadgets. Syempre kahit naman ako nakikinabang dun, dahil nag-tetext din ako, at hightech din ang diary ko, online! But when you think about it, sometimes we lose track of our innerselves.

There was one homily I couldn’t forget, it kind of struck me kasi alam ko totoo. Ang tao daw ngayon, hindi na marunong manahimik. Anywhere we go kailangan may nakapasak na headphones sa tenga to listen to music. Minsan pa nga it is so loud that even the people nearby can hear the music we are listening to. Kung hindi naman ipod, text at phonecalls naman. Sabi nia nga, there is no time for us to reflect, to meditate. Para bang pag-nawala ang lahat ng ingay ay magiging mas magulo ang lahat.

Guilty as charge! Sa bahay nga minsan, hindi ako makapag-laba na hindi nakabukas ang tv or ang radio, hindi ako mapakali kung ang maririnig ko lang ay ang huni ng mga butiki sa kisame. Bakit kaya ganun noh?

Why are we so attached to all these noise? Why can’t we tolerate the silence? Are we somewhat afraid of the things we will find out in silence?

The priest then said, when there is silence, that is the chance God can speak to us. Maybe, we are anxious to meet him, worried of what He is gonna say. Scared that if he tells us we need to give up something, we will lose everything.

Bakit nga ba ayaw natin ng tahimik? We always wish for peace, but in our own selves, we can’t find peace in silence.

Well, this is my post Valentine thing… I just got this from Friendster’s bulletin board. Na-feel ko lang sagutan. =)

1. 3 names you go by:
1) Dale
2) Mommy Dale
3) Dale

2. Three Things You Are Wearing Right
Now:
1) A green top
2) Jacket
3) Jeans

3. Five Things you cant live without:
1) compact powder and mirror
2) facial cleanser/moisturizer/toner
3) petroleum jelly or lip balm
4) water
5) money

4. Whats your Fav. cake?
* cheese cake

You must answer every question
TRUTHFULLY!

1. Are you currently in a
relationship?
* yes - married

2. Have you ever been given a rose?
* uhuh.

3. What is your all-time favorite
romance movie?
* titanic - watched it 12 time and I cry each time I watch it.

4. Have you ever been in love?
* a lot of times.

5. Do you believe that everyone has a
soul-mate?
* yes.

6. Whats/Who is your current problem?
* career growth.

7. Have you ever had your heart
broken?
* nth times

8.Your thoughts of online or long
distance relationship?
* never works!

9.Have you ever seen a friend as more
than a friend?
* yup.
10. Do you believe the statement “once
a cheater always a cheater”?
* of course not.

11.How many kids do you want to have?
* one or two.

12.What is/are your favorite color(s)?
* pink, green, black, white

13. Do you believe you only love once?
* no… no… no
14. are you and your ex friends?
* yes.

15. Imagine you’re 40 , you have kids
& your spouse just died, would you
get re-married?
* I could never imagine.
16. at what age did you start liking
the opposite sex?
* uhm, grade 3

17. what song do u want to be played
at your wedding?
* well, when we got married our song was “Standing right here next to me.”

18. Do you like anyone right now?
* yes - my husband.

I’ll tag Rhapsody. Please tag as many people as you can. I tagged you since you are my first blogger friend here. =)

Cheeriyah!

Haaay… napakasarap tingnan ng account balance ko kanina sa atm. Tumataginting ang hirap at pagod… kitang kita sa screen ng atm. Halos ayoko ng galawin at gusto ko nalang titigan… pero pag yun ang ginawa ko eh, ano nalang ang dededehin ng anak ko. Eh kung makititig nalang din kaya siya pag nagbalance inquiry ako?

Ang pera nga naman… 15 days mo paghihirapan, nandiyan yung mag-aaway kayo ng boss mo, ng officemate mo, kukulitin ka ng clients, makikipagplastikan ka sa mga Kanong customer mo sa phone na nangungulit dahil sa bill din nila, mga agents na makukulit at di maintindihan ang tinuturo mo, at mga TL na nakikipag-away sayo pag nahuli mo na nag-violate ng English Only Policy… 15 araw mo pagtatrabahuhan, pero wala pang isang oras ubos na ang pinagputahan!

Parang dumaan lang ang pera ko sa kamay ko at pag-lipas ng ilang minuto eh, i-didibaydibay mo na sa kuryente,renta ng bahay, tubig, bayad sa linya ng celphone, sa credit card, budget sa gastos ng gatas ni baby, diapers ni baby, pamalengke ng 2 lingo, groceries, allowance sa araw-araw… pero kahit gaano ka dami ang gastos, at kahit na sa tingin natin ay kulang pa ang kinikita, dapat paring mag-ipon.

Looking at the bright side, sabi ko nga sa asawa, salamat parin sa Diyos kasi, meron kaming bahay na babayaran, kuryenteng ginagamit at babayaran, tubig na pampaligo’t inumin na babayaran, cellphone na babayaran, credit card na pwedeng utangan, baby na aalagaan, pagkain na dapat pag-bubudgetan at higit sa lahat, bawat araw na gagastusan.

Bawat araw na puno ng gastos eh dapat paring ipag-pasalamat diba. At least buhay ka.

Ayan Rhapsody… na-inspire ako sa magazine shot mo kaya nakigaya narin! =)

Nag-fifeeling lang!

Create Fake Magazine Covers with your own picture at MagMyPic.com
Discount Magazine Subscriptions - Save big!